2 Comments

  1. Joos

    Lieve Lisa,
    Wat is het moederschap soms toch eenzaam en loodzwaar. We missen “the village” to raise our children. Ik herken veel van de zoektocht rond borstvoeding. Nu is Sam alweer 3 jaar en drinkt nogsteeds bij me. Zo grappig; toen ik zwanger was hoopte ik dat het zou lukken maar ik zou zeker mn kraamtijd niet laten verpesten door een falende borstvoeding. Maar het ging meteen goed. Toen leek het me mooi om 3 maanden te voeden, daarna werd dat 6 maanden, toen een jaar……zwaarste moment had ik tussen de 9 maanden- 14 maanden. Ik voelde me zo extreem leeg, had een lager gewicht als ooit te voren en miste terugdenkend veel vitamines en mineralen. Neem jij extra vitamines of iets in de richting? Durf je je netwerk wat meer aan te spreken om af en toe een beetje eigentijd te creeren?

    Heel veel liefs en big hug,

    Joos

  2. Hi Joos! Dank je wel voor je reactie. Wat mooi en bijzonder dat je jouw verhaal hier met mij wilt delen naar aanleiding van mijn stukje. Ik vind het zelf erg moeilijk om die ‘village’ om me heen te organiseren. Als het niet goed met me gaat, trek ik me enorm terug in mezelf. En dan is het best lastig voor mijn omgeving om uit te vogelen dat ik eigenlijk enorm hulp nodig heb. Bij allebei de kinderen heb ik borstvoeding gegeven totdat zij zelf aangaven dat het genoeg was geweest. Bij Simcha ben ik dus nog langer door gegaan dan bij Norah. Simcha heeft, ook nu nog steeds, meer koestering nodig. Ik had er ook meer moeite mee om haar naar opvang te brengen. Zij wilde en wil nog steeds vooral bij mij zijn. Ik ben toen wel enorm leeg gegaan. Norah is meer van zichzelf. Zij heeft het gewoon naar haar zin op de opvang en gaat graag. Dat geeft mij meer armslag nu. Het verschil in de kinderen zelf en in hun behoefte, is voor mij altijd leidend. Ook hen wil ik zien zeg maar. Nog steeds rent Simcha ’s ochtends in m’n armen en is Norah lekker met iets anders bezig als ze me zien. Herstellen moet ik nog steeds. Als ik een column schrijf ben ik zelf meestal al een stukje verder in mijn proces. Ik kijk vaak terug. De borstvoeding van Norah is dus inmiddels afgerond. Maar destijds at ik vooral waar mijn lijf om vroeg. Dat had ik van de week toen ik ziek was weer. Aardappelen wilde ik. Dat blijkt dan weer precies te bevatten wat ik nodig had aan vitaminen. Luisteren naar mezelf is dus vaak de oplossing. En dat dan ook mogen van mezelf, naar mijn eigen behoeften luisteren, dat is met eten wel te doen, maar op andere vlakken blijft dat een flinke uitdaging he. Warme groet!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *